Rosie Curtis’ verhaal

De Maclean’s Nose zalmkwekerij van Rosie ligt ongeveer zo afgelegen als mogelijk is binnen het Verenigd Koninkrijk, aan de westkust van Schotland. Enkel nog gescheiden van duizenden kilometers oceaan door de Hebrides, een kleine eilandengroep. Daarna: water. Tot in Canada.

Om Ardnamurchan te bereiken – waar de kwekerij ligt – volg je een lange, bochtige weg vanuit het dichtstbijzijnde stadje. Saai is de rit zeker niet: de baan voert langs enkele van de meest ruwe landschappen die er te vinden zijn in het Verenigd Koninkrijk. De reis is het meer dan waard: groene velden, bestippeld met kleine witte huisjes, ingeklemd door mistige heuvels en het woelige water.

Geen wonder dat Rosie Curtis, de manager van de kwekerij, met zo veel passie over haar werk en haar gemeenschap spreekt. Een zalmkwekerij runnen is geen gemakkelijke job, maar het is niet eens de enige rol die Rosie op zich neemt. Daarnaast is ze ook nog eens de commandant van wacht voor de lokale brandweer en hulpagent bij de kustwacht. Grote verantwoordelijkheden in kleine, afgelegen schiereilandjes zoals Ardnamurchan. Daarbovenop managen Rosie en haar familie hun kleine familieboerderij, waar ze vee en schapen hoeden. Mars, de herdershond, helpt een pootje.

Rosie is niet de enige op de Maclean’s Nose kwekerij die de gemeenschap voorop plaatst. Twee andere collega’s combineren eveneens hun job met brandweer- en kustwacht. In kleine, landelijke plaatselijke dorpjes zoals Ardnamurchan zijn deze essentiële diensten niet mogelijk zonder de toewijding van mensen zoals Rosie en haar collega’s. En zij zouden deze veeleisende combinatie niet aankunnen zonder de ruggensteun van hun werkgevers. Geen klein engagement, want je weet nooit wanneer er zich een probleem voordoet waarbij Rosie en haar collega’s plots opgeroepen worden. Als dat gebeurt, moeten zij direct wegkunnen. Rosie apprecieert het dat haar werkgever – Mowi – haar de kans geeft op deze manier haar lokale gemeenschap te ondersteunen.

Maar Rosie is niet alleen gepassioneerd door het kweken van zalm. Ze neemt haar tijd om ervoor te zorgen dat de vissen gezond zijn, terwijl haar team erop toeziet dat de vissen bijvoorbeeld niet overvoed worden. Een teveel aan ongegeten visvoer kan namelijk een negatieve impact hebben op het milieu rond de kwekerij.

Geboren werd ze in Kilchoan, ten westen van Ardnamurchan. Ze trok uit het gebied weg, maar keerde er terug toen haar vader ziek werd in 1997. Met als gevolg dat ze besloot de familieboerderij van haar vader over te nemen. Veel bewoners die wegtrekken keren er niet terug. Het dorpje telt dan ook een verouderende bevolking van amper 247 inwoners. Maar Rosie ziet verantwoorde viskwekerij als een mooie kans voor kleine, landelijke plaatsjes.

“Vis kweken in afgelegen, landelijk gebieden nodigt op termijn hopelijk meer mensen uit om zich terug in deze dorpjes te vestigen, en ze te doen herleven.” – Rosie.

Teruggeven aan de gemeenschap is essentieel voor aquacultuur die op een verantwoorde manier gebeurt. Als de vis ASC-gecertificeerd wordt, gaat het niet enkel om het voldoen aan de hoogste milieustandaarden. De kwekerij moet ook zijn sociale verantwoordelijkheid nemen, en daar valt het contact met de plaatselijke inwoners eveneens onder. De inwoners krijgen zelfs zeggenschap over de certificering van andere kandidaat-ASC-kwekerijen in de buurt.

ASC mikt erop om viskweek zijn volle potentieel te laten ontwikkelen: een groeiende wereldbevolking voeden, met meer ecologische, economische en sociale voordelen dan nadelen. Als de kwekerij niet goed beheerd wordt en een slechte invloed vormt op het milieu of op de gemeenschap, is er geen sprake van ASC-certificering.

Voor Rosie is de weg die de sector moet inslaan klaar en duidelijk: “Met een beetje geluk wordt de volledige zalmsector binnen enkele jaren ASC-gecertificeerd.”

De strikte voorwaarden voor certificatie zijn voor haar geen hinderpaal, maar een waardig doel om naar te werken.

“Het is een moeilijk certificaat om te behalen. Dus ik ben er trots op. En voor iemand die al zoveel heeft om trots op te zijn, zegt dat wel wat.” – Rosie Curtis.

×
×
×
Confidental Infomation